| تبليغات | X |
|
دست نوشته های کم و بیش روزانه ام
|
دو هفته، کمی بیشتر یا کمتر، هر آنچه که پیرامونم هست، بویژه از نوع آدم اش را، همینطور که به حال خود رها می کنم. از این میز گرفته تا این اتاق با همه ی َدرهم و َبرهمی دلچسب اش و حتی ...
خاک می گیرد؟ خوب بگیرد. انقدر بگیرد که وقتی دستم را رویش می کشم جای انگشتانم بر َتن اش بماند!