دی وی دی ها و سی دی هایی که هیچ نام و نشونی روشون نیست رو اصلا" دوست ندارم. از اونهایی که معلوم نیست اگه بازشون کنی, چی قراره بیبینی؟! یه عالمه مطلب و مقاله , عکس و خاطره, موزیک و فیلم, فایل های اسکن شده, یه کپی از محتویات ویندوز خدا بیامرز قبلیت یا حتی هیچی! یعنی سی دی یا دی وی دی ِ خام باشه. جالبترین نوعش هم اونایی هستن که چون خط و خش افتاده, باز نمی شه و حس فضولی و کنجکاوی رو  تحریک می کنه. اونوقت آدم وادار می شه با یه ترفندی بازشون کنه, بعدش می بینه مثلا" یه نسخه از " ِشرِکِ 2" هست! یک کشو از همین بی نام و نشون ها دارم که هر دو - سه ماه یکبار, یهو سیر صعودی پیدا می کنن و هر بار هم که مرتبشون می کنم, دوباره بعد از چند هفته کشو پر می شه. و این چرخه همچنان ادامه داره. احتمالا" کشو, جادوییه!!!